Ο Δρόμος Της Ευτυχίας

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα ‘θελα να σιγουρευτώ ότι σου έμαθα:• Να χαίρεσαι τον έρωτα.• Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου.• Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου.• Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή.• Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι.• Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς.• Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις.• Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.•... Continue Reading →

Σάρκινος λόγος

Ι. Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλοδιάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη... Continue Reading →

Γυμνὸ σῶμα

Ι. Εἶπε:ψηφίζω τὸ γαλάζιο.Ἐγὼ τὸ κόκκινο.Κι ἐγώ. Τὸ σῶμα σου ὡραῖοΤὸ σῶμα σου ἀπέραντο.Χάθηκα στὸ ἀπέραντο. Διαστολὴ τῆς νύχτας.Διαστολὴ τοῦ σώματος.Συστολὴ τῆς ψυχῆς. Ὅσο ἀπομακρύνεσαιΣὲ πλησιάζω. Ἕνα ἄστροἔκαψε τὸ σπίτι μου. Οἱ νύχτες μὲ στενεύουνστὴν ἀπουσία σου.Σὲ ἀναπνέω. Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σουἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-σκοτεινὸ δάσος.Οἱ ξυλοκόποι χάθηκανκαὶ τὰ πουλιά. Ὅπου... Continue Reading →

UNESCO handbook on “Journalism, Fake News & Disinformation” to be translated into 30 new languages

As disinformation escalates amid the pandemic, so too does the urgency of fighting disinformation and strengthening independent journalism so as to secure public interest information. To help journalists report effectively through the haze, and explain how disinformation works, UNESCO launched an appeal on 19 March through the network of the International Association on Media and... Continue Reading →

Κ’ ίσως, για να βγάλεις φτερά…

κ' ίσως, για να βγάλεις φτερά, φτάνει ν' ακουμπήσεις σ' έναν τοίχο και να σκεφτείς πόσο λίγο θα ζήσεις -έτσι άρχισαν τα πουλιά...Τάσος Λειβαδίτης, Ο διάβολος με το κηροπήγιο (1975), Ποίηση, τ. 2, Eκδόσεις Μετρονόμος

Καντάτα

Σχέδια που εγκαταλείπουμε, αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμεπροσδοκίες των άλλων από μας που τις τροφοδοτήσαμεκι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν. Δικές μας απαιτήσεις απ' τους άλλους,ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα, και τη δική μας υστεροβουλία.Άνθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας. Λόγια που τα... Continue Reading →

Μ’ έναν τρόπο, όμως, περιορισμένο και μυστικό…

Διαβάζω ξανά από τον αγαπημένο μου Leo Busckaglia, το εξής απόσπασμα από τον Leo Rosten: Μ’ έναν τρόπο, όμως, περιορισμένο και μυστικό, όλοι μας είμαστε λίγο τρελοί… Όλοι μας είμαστε μοναχικοί στο βάθος και ζητάμε να μας καταλάβουν. Ποτέ, όμως, δεν μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα τον άλλον και ο καθένας μας μένει κατά ένα μέρος... Continue Reading →

Crossing Brooklyn Ferry…

Flood-tide below me! I see you face to face!Clouds of the west — sun there half an hour high — I see you also face to face. Crowds of men and women attired in the usual costumes, how curious you are to me!On the ferry-boats the hundreds and hundreds that cross, returning home, are more... Continue Reading →

Anne Lamott’s Wondrous Letter to Children About Books as Antidotes to Isolation, Portals to Perspective, and Crucibles of Self-Discovery

“Books and stories are medicine, plaster casts for broken lives and hearts, slings for weakened spirits.” Books awaken us into living from the slumber of near-life. Books are lifelines of survival in inhumane times, building blocks of conscientious citizenship, reliquaries of the human spirit. What we read shapes not only what we become, but how we become. That is... Continue Reading →

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

Design a site like this with WordPress.com
Get started