Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς. Γιατί, σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου, θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά, πως είν' ο χειμώνας, πως είν' ο θάνατος. Μην αργείς. Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια, κι απ' τους δρόμους που περνάς. Απ' τα παράθυρα κρέμουνται τα χέρια μου και σε... Continue Reading →